Monthly Archives: February 2011

The Universe rotates around an axis of pure Irony

If there is an axis around which the universe rotates, then it is Irony.

Irony is pandimensional, unrestricted by our current understanding of physical laws and all permeating.  Irony is probably the glue force or elemental particle or ultradimensional string or what have you that researchers should consider in their grand unifying theory of everything.  At least everything that revolves around the human condition and causes bitter laughter.

Examples of universal Irony:

By the time you understand how this world works you are too old to enjoy it, isn’t that ironic?

If you marry the girl that you are infatuated with, you lose that infatuation, isn’t that ironic ?

Good employees are the ones that get all the shitty work because the boss knows they will perform. Slackers get less work because they are slackers and are slack with their duties, isn’t that ironic?

Bad debtors get more cash to help them repay old debts, those who pay regularly cannot even request  an application to fill in for another loan. Isn’t this ironic ? Probably, but not funny these days, especially after the fiscal crisis.

You spent 40 years in school only to graduate with already dated knowledge, isn’t that ironic ?

I am spending time to right clever ditties down only no one will read them. Isn’t that ironic?

The west is democratic but it fosters autocratic rulers elsewhere, that would be ironic if it wasn’t so inhuman.

The hungrier the children in Afrikia the reacher the charities that claim to help them, isn’t that ironic?

The more secure you think you are  the easier the next hax0r kid will  crack your systems, isn’t that ironic?.

The Japanese made Sci-Fi horror flicks of a Gozzira afflicted by radiation, now they have to live through the reality or disaster in their nuclear plants, not to mention that they are now moving their families to Hiroshima and Nagasaki prefectures. This would be ironic if the disaster was not so massive.


go ahead sent me your irony


Αιθεροβάμονες and cloud computing

Cloud computing is great, it allows great flexibility, scalability and organizational freedom but it is not a panacea.

Here is a small list of things to consider.

  1. Cloud computing is not safer computing. It still has many single points of failure, probably more than before. This  time the failure points are vendor associated. If your vendor goes down so does your service.
  2. Cloud computing is not safer computing. Your security team, you have one right, must now work on at least {vendor X service X application } security interaction lattices.
  3. It requires administrators of greater skill. Debugging large scale networked applications means that your people must be able to read, and understand, tcpdump logs.
  4. It runs over networks. If your link is down your computing is down. Even if it is not down you sure are not receiving any benefits from it.
  5. It is not necessarily cheaper, if you migrate license based servers unto a cloud platform you still need to pay the server licenses plus the platform costs.
  6. Cloud computing as a term is new, as a practice is as old as the first data center farm. Sure there was not virtualisation back then, still.

Please somebody post a positive review of cloud computing so I can link to the pros of it.

Αιθεροβάμονες: Greek for skywalkers 🙂

Μπορεί να φτιαχτεί μια Google/facebook/… στην Ελλάδα

Αυτή η ρητορική ερώτηση κυκλοφορεί τον τελευταίο καιρό στα online media. Και απαντώ ενα κατηγορηματικό όχι.

Για να φταχτεί μια Google, πρέπει να υπάρχει όραμα του μέλλοντος στον τόπο που θα φτιαχτεί απο τους ίδιους τους ανθρώπους για τη θέση τους στον κόσμο.  Στην USA κυρίως αλλά και αλλού στον δυτικό κόσμο υπάρχουν πολλές παράλληλες κοινότητες που οραματίζονται και δουλεύουν γι’ αυτό το μέλλον. Οι κοινότητες αυτές λέγονται είτε συγγραφείς Sci.Fi.,  κομιξάδες, ή ακόμη και κατασκευαστές διαστημοπλοίων ή και καλά καλά μουσικούς που οραματίζονται νέους δρόμους. Όλες αυτές οι – ας μου επιτραπεί η χρήση της Αγγλικής –  futurist subcultures δημιουργούν ένα υπόβαθρο, ένα millieu πάνω στο οποίο χτίζονται googles , facebooks, twitters, RSAs, Scaled Composites etc. etc. κλπ.κλπ.  Οχι ότι δεν έχουν προβλήματα προσαρμογής και εκει πέρα αλλά αυτό είναι μελέτη για τους κοινωνιολόγους.

Ένας νέος/νέα λοιπόν που μεγαλώνει/σπουδάζει εκεί οραματίζεται κάτι άλλο, κάτι νέο, κάτι δημιουργικό, ένα νέο σύνορο, ένα ultimate frontier που έλεγαν και στο Star Trek. Ειδικά στις Η.Π.Α.  η κουλτούρα τους είναι κατα κόρον βασισμένη στον όρο frontierism δηλαδή στην επέκταση των συνόρων ή όπως θα λέγαμε εμείς στους ακρίτες.  Φυσικά αυτό δημιουργεί αποικιοκρατικές διαθέσεις αλλά ταυτόχρονα και μια κουλτούρα με ανοιχτούς, άπλετους ορίζοντες. Οι ορίζοντες δεν είναι εκεί για να μας περιορίσουν, να μα δείξουν ένα απόλυτο όριο πέρα απο το οποίο δεν μπορούμε να πάμε, όπως ας πούμε το κλέος της Αρχαίας Ελλάδας. Οι ορίζοντες , τα σύνορα, είναι εκεί ως πρόκληση για να τους κατακτήσουμε και να πάμε πιο πέρα, πιο μακριά ακόμα. Είναι εκεί  για να βρούμε το επόμενο σκαλοπάτι των δυνατοτήτων μας.

Ας  ψάξει κάποιος να μου το βρεί αυτό εδω πέρα στην Ελλάδα. Ποιο είναι το μέλλον που οραματιζόμαστε για τα παιδιά μας ? Οραματιζόμαστε οποιοδήποτε μέλλον ή τελικά είμαστε λειψανολάτρες εμείς  αυτοί που μένουμε πίσω? Εαν φαίνομαι πως είμαι λίγο απαισιόδοξος αναλογιστείτε την αγαπημένη αττάκα του μακαρίτη του παπά , πως τον έλεγαν, αποκαλούσε τους  πάντες μη νεο-μεσαιωνιστές “ευρωλιγούρηδες”…

Rubber band work force

Can total work force flexibility help an organization ?

I find it very hard to believe that disassociating one from one’s colleagues or peers helps an organization in the long run. I would think that it slowly disintegrates it while upper management pats itself on its back.

Certainly some flexibility is always required / deserved for star employees , but I strongly believe that management and leadership in general are practiced with a bit of nuance and that is awfully difficult to achieve over a DSL line.